1. 0

Ostanio przeglądane

PIOTRUŚ PAN

maj 31, 2018 0

ROCK NOC 2018!

czerwiec 30, 2018 0

Już wkrótce !

  1. Klimakterium 2 czyli…

    lipiec 7, 2018

  2. ROCK NOC 2018!

    czerwiec 30, 2018

  3. Koncert na zakończenie…

    czerwiec 16, 2018

  4. Światowy Dzień Dziergania…

    czerwiec 9, 2018

  5. „SZEPTY PRZYRODY” Grzegorz…

    czerwiec 9, 2018

  6. KATARZYNA PIETRZKO TRIO…

    czerwiec 8, 2018

  7. DZIEŃ DZIECKA

    czerwiec 3, 2018

  8. Pierwszy zlot Food…

    czerwiec 2, 2018

  9. Przedstawienie pt. "Koźlątka…

    czerwiec 1, 2018

  10. PIOTRUŚ PAN

    maj 31, 2018

ROCK NOC 2018!

Oceń ten artykuł
(0 głosów)

Pidżama Porno

Grupa Pidżama Porno powstała w Poznaniu w 1987 roku. Jej założycielami było dwóch studentów tamtejszego uniwersytetu: Krzysztof 'Grabaż' Grabowski (ur. 13 marca 1965 roku) i Andrzej 'Kozak' Kozakiewicz (ur. 6 lipca 1966 roku). Lider zespołu Pidżama Porno, Krzysztof Grabowski, będąc jeszcze w liceum zaraził się muzyką punk i całą ideologią, jaką niosła ze sobą ta subkultura.


Swoisty impuls do związania przyszłości z muzyką otrzymał na festiwalu w Jarocinie w 1982 roku, gdzie obejrzał występ grupy SS-20 (później znanej szerzej jako Dezerter). Politycznie zaangażowane teksty i bezkompromisowy przekaz przemówiły do wyobraźni Grabaża.

W Pile, gdzie wówczas mieszkał założył pierwszy zespół nazwany Ręce Do Góry. W 1984 roku razem z nim wystąpił na przesłuchaniach do jarocińskiego festiwalu, jednak wystąpić na nim było dane grupie dopiero rok później. Podobnie jak jego pierwsi idole z SS-20, Grabaż nie szczędził w swoich tekstach krytyki systemu komunistycznego, co wkrótce doprowadziło do zainteresowania się zespołem Służby Bezpieczeństwa. Problemy z władzą oraz chęć Grabaża do rozleglejszych muzycznych poszukiwań zaowocowały powstaniem nowej kapeli, która przyjęła nazwę Ryzyko a swoich szeregach oprócz Grabaża miała wokalistkę Ręce Do Góry i kilku znajomych tych dwojga.

Ryzyko ograniczyło się tylko do zagrania kilku prób w poznańskim akademiku Zbyszko. Wtedy właśnie powstały pierwsze, znane do dzisiaj utwory Pidżamy Porno, jak "Welwetowe swetry" czy "Tak jak teraz jest". Wkrótce doszło do zmian personalnych w składzie, doszedł m.in. Kozak, lokator akademika. Zespół zmienił też nazwę na Papierosy, jednak funkcjonował pod nią jeszcze krócej niż jako Ryzyko. W 1987 roku ostatecznie rozpadły się Ręce Do Góry, a Papierosy zmieniły nazwę na Pidżama Porno (wszyscy uważali, że nazwa grupy powinna być głupia, a te dwa wyrazy idealnie do tego pasowały) i pod tą nazwą nagrano pierwsze demo w studenckim klubie Słońce. Efekty były dość mizerne, jako że zespół pracował bez stałego perkusisty, którego funkcje pełnił jeden z kolegów muzyków, wybijając jedynie prosty rytm na bębnie.

Następne miesiące to kolejne zmiany w składzie grupy. Grabażowi i Kozakowi udało się także pozyskać stałego perkusistę, którym został Rafał "Kuzyn" Piotrowiak (ur. 29 czerwca 1971 roku), poznany na poznańskim koncercie Armii. Pidżama Porno koncertowała na festiwalach w całym kraju, jednak wciąż nie miała wydanego żadnego materiału. Stało się to dopiero możliwe dzięki pieniądzom przekazanym przez francuskich anarchistów. Kasetę zatytułowaną "Ulice jak stygmaty" wydano w 1989 roku. Umożliwiła ona występ grupy na festiwalu w Jarocinie. W tym samym czasie do zespołu dołączył nowy basista, Julian "Julo" Piotrowiak (ur. 29 kwietnia 1970 roku), prywatnie kuzyn Rafała Piotrowiaka.

Na przełomie lat 80. i 90. zespół koncertował m.in. w Czechosłowacji. Uznanie, jakie Pidżama Porno zdobyła w undergroundowym jeszcze świecie punk rocka, przyniosło możliwość sesji nagraniowej w szczecińskim radiu studenckim. W nagraniach wzięła udział wokalistka jednej z lokalnych szczecińskich grup Kasia Nosowska. Można ją usłyszeć w chórkach utworów "Pasażer" i "Ulice jak stygmaty". Nagrany materiał nazwano "Futurista" i pod tą nazwą krążył na pirackich kasetach.

Stopniowo atmosfera w zespole zaczynała się psuć. Narastały konflikty między muzykami, okres transformacji ustrojowej powodował, że trudno było o profesjonalny sprzęt i potrzebne na niego fundusze, Pidżama próbowała też muzycznych eksperymentów, jak granie zbliżone do hardcore'u, co nie wszystkim jednak odpowiadało. Grupa była także w stanie zawieszenia między sceną niezależną a oficjalną, wciąż poszukiwała swojego miejsca. Ostatecznie pod koniec 1990 roku Grabaż znalazł pracę w radiu w Poznaniu i postanowił zamknąć historię grupy. Kozak próbował znaleźć innego wokalistę, jednak bez efektu.

Po dwóch latach muzycznej ascezy, Grabaż wrócił na krótko do śpiewania w grupie Lavina Cox, z którą wystąpił nawet w Jarocinie. W tym czasie Pidżama, mimo zakończenia działalności, zdobywała ciągle nowych fanów. Jej nagrania przegrywano na pirackie kasety i rozprowadzano po całej Polsce, co zapewniało kapeli status niemalże kultowy. Coraz częściej pytano Grabaża, kiedy Pidżama Porno wróci na scenę. Jedną z osób szczególnie zaangażowanych w powrót legendy polskiego punka był Paweł Dunin-Wąsowicz, szef wydawnictwa Lampa i Iskra Boża. W końcu w 1994 roku zespół wznowił próby, początkowo jedynie z Grabażem z oryginalnego składu. Szybko jednak wrócili Kozak, Julo i Kuzyn i wspólnie z nowym drugim gitarzystą, Sławomirem "Dziadkiem" Mizerkiewiczem (ur. 2 czerwca 1965 roku) ustalili ostateczny skład zespołu.

Pierwszym zwiastunem nowej, świadomej obranej muzycznej drogi Pidżamy Porno, była EP-ka "Zamiast burzy", wydana na początku 1995 roku. Rok później ukazała się kompaktowa wersja "Futuristy", którą to płytę Marcin Świetlicki określił na łamach "Tygodnika Powszechnego" jako cudownie odnaleziony, brakujący łańcuszek w polskim rocku. Grupie udało się także w końcu podpisać profesjonalny kontrakt z firmą S.P. Records, znanej ze współpracy z Kultem.

Przez następne 10 lat Pidżama Porno stopniowo zdobywała pozycję jednego z najpopularniejszych zespołów rockowych w Polsce. Kolejne płyty, zarówno z premierowym materiałem, jak i nagrane na nowo utwory z początków działalności grupy, zbierały świetne recenzje. Pidżama Porno regularnie koncertowała w całej Polsce, była także gościem wielu festiwali, m.in. Przystanku Woodstock. Znakiem rozpoznawczym zespołu był cylinder, w jakim zawsze występował Grabaż. Tradycją zespołu były odbywające się co roku urodziny Pidżamy Porno, na które zapraszano inne gwiazdy polskiej sceny muzycznej. Na specjalnych koncertach, odbywających się początkowo tylko w Poznaniu, a później także w innych miastach kraju, wystąpili m.in. Kazik, Muniek Staszczyk, Kasia Nosowska czy Robert Brylewski.

13 lipca 2007 roku, w trakcie koncertu Pidżamy w radiowej Trójce, Grabaż zakomunikował, że zespół zawiesza działalność od grudnia tego roku. Na przełomie listopada i grudnia odbyła się ostatnia, urodzinowo-pożegnalna trasa grupy. 9 grudnia 2007 roku Pidżama Porno bezterminowo zawiesiła działalność.

Grabaż, wspólnie z Kozakiem i Kuzynem zaangażował się w działalność formacji Strachy Na Lachy. Julo pracuje obecnie jako nauczyciel gry na basie w Poznaniu, natomiast Dziadek gra w grupach Pl.otki i Dixies, jedynym polskim cover bandzie Pixies. W maju 2008 roku ukazała się książka "Wiersze", będąca zbiorem tekstów Grabaża do piosenek Pidżamy Porno. O jego twórczości studenta Wydziału Filologii Polskiej i Klasycznej UAM Anna Fechner napisała nawet pracę magisterską. Można ją ściągnąć z wciąż działającej strony internetowej Pidżamy Porno.

Illusion

Illusion powstał w 1992 roku w Gdańsku. Założycielem grupy był znany z zespołu She - Tomasz „Lipa” Lipnicki, który w nowej formacji odpowiadał za wokal i grę na gitarze. Oprócz niego w skład weszli także - Jurek "Jerry" Rutkowski (gitara) i Paweł Herbash (perkusja). W sierpniu dołączył do nich Jarek Śmigiel (gitara basowa) i odtąd skład nie uległ zmianie.

Do końca 1992 roku grupa przede wszystkim koncertowała, głównie na terenie Niemiec.

W maju 1993 roku zespół zwyciężył w pierwszej edycji konkursu Marlboro Rock-In w Sopocie. W nagrodę Illusion pojawił się w Szwajcarii na festiwalu Gampel, poprzedzając występ byłego wokalisty Animals – Erica Burdona. Przede wszystkim jednak zwycięstwo w sopockim konkursie przewidywało nagranie profesjonalnego albumu, który ostatecznie ukazał się w listopadzie 1993 roku. Płyta zatytułowana „Illusion” była wyrazem fascynacji członków grupy bardzo popularną wtedy muzyką grunge, szczególnie takimi zespołami jak Pearl Jam czy Soundgarden. Oprócz muzyki, uwagę przykuwały również teksty autorstwa Tomasza Lipnickiego, które w prosty i przystępny sposób opisywały rzeczywistość.

Wydanie pierwszej płyty przyczyniło się do wzrostu popularności grupy. Zespół udał się w trasę koncertową goszcząc między innymi na ostatnim festiwalu w Jarocinie w 1994 roku.

Dokładnie rok po ukazaniu się pierwszej płyty, światło dzienne ujrzał drugi album w kolekcji formacji zatytułowany „Illusion II”. Tym razem krążek jawił się jako dopracowany pod względem muzycznym i spójny pod względem tekstowym. Pochodzi z niego utwór „Nóż”, który do dziś jest największym przebojem Illusion. Tomasz Lipnicki został nagrodzony nominacją do nagrody Fryderyka w kategorii „Najlepszy wokalista”. Przy nagraniu płyty gościnnie wziął udział perkusista zespołu Acid Drinkers „Ślimak”.

W marcu i kwietniu 1995 roku formacja udała się w kolejną trasę koncertową, tym razem wspólnie z zespołem Flapjack. Podczas trasy Illusion supportował grupę Pro-Pain w warszawskim Colloseum oraz Therapy i X Blocks w katowickim Spodku.

Zespół postanowił pójść za ciosem i w listopadzie 1995 roku wydał trzecią płytę „Illusion III”. W nagraniach uczestniczył Tomasz Wołas, wokalista z zaprzyjaźnionej grupy Stillborn. Największą popularnością z tego krążka cieszyły się utwory „Vendetta” oraz „To co ma nadejść”. Zespół po raz kolejny otrzymał nominację do Fryderyków w kategorii „Muzyka alternatywna” oraz „Najlepszy wokalista”.

W pierwszej połowie 1996 roku Illusion odbył aż dwie trasy koncertowe. Druga, która miała miejsce w maju, doczekała się własnego wydawnictwa. Album „Illusion IV- Bolilol Tour" ukazał się pod koniec roku, potwierdzając opinie, iż Illusion to jeden z najlepszych zespołów koncertowych w Polsce.

Ostatnie wydawnictwo w dyskografii Illusion pochodzi z 1998 roku. „Illusion 6” był wyrazem zmian w trendach muzycznych. Na krążku można znaleźć wiele elementów rodem z elektroniki.

Wkrótce członkowie grupy postanowili zawiesić swą działalność. Ostatni, pożegnalny koncert odbył się w gdańskim klubie Kwadratowa, 14 listopada 1999 roku.

Grupa spotkała się raz jeszcze na jednym koncercie, który miał miejsce w grudniu 2008 roku we Wrocławiu, gdzie Illusion zagrał obok Acid Drinkers, Hunter i Comy.
Oficjalna strona:
http://www.myspace.com/illusionnoz

Camping Hill

CAMPING HILL -jeden z najciekawszych gitarowych zespołów młodego pokolenia pokaże w Wągrowcu, że rock'n'roll w Poznaniu ma się doskonale, jest świeży i porywa do tańca!

Media

  • Kiedy: sobota, 30 czerwiec 2018
  • Godzina: 18:00
  • Gdzie: Stadion OSiR w Wągrowcu
  • Cena: Bilety: 25 zł (przedsprzedaż) / 35 zł (w dniu koncertu).

kupbilet24 o

Newsletter